We zijn er nog. Al verschillende malen heb ik geprobeerd wat te bloggen. Maar de inspiratie ontbreekt, hoewel er toch wel veel gebeurd. Ik ben zo goed als hersteld van de operatie. Oke, de zenuwen zijn niet helemaal op de goede manier aangegroeid, maar over een maand moet ik op nacontrole bij de arts, dus dan bespreek ik het wel. Vervelend is het niet, maar raar wel!

 

Ondertussen is ook Jorunn twee keer onder het mes geweest. Eerst voor buisjes, begin februari. Maar toen haar slaapapneu niet overging, is ze begin april ook nog voor haar neus- en keelamandelen geweest. Dat was geen pretje. Ze zijn gepeld, omdat ze nog zo jong is, en het was een regelrecht trauma, voor kind en moeder. Het is een weekje heel zwaar geweest. Mijn hart is wel duizend maal gebroken. Ze at niet, dronk zeer weinig en viel af naar 10 kilo. Ribbetjes tellen en ingevallen oogjes. Arm ding. Nu gaat het heel erg goed, ze slaapt weer uitstekend, geen slaapapneu meer, ze eet heel goed en groeit super. Jorunn is nu 88 cm en 11,5 kilo. Ze ontwikkeld zich razendsnel en begint zinnetjes te maken van meerdere woorden. Ze is onze kleine voetbalkampioen en loopt dribbelend achter de bal. Vandaag bleek ze gewoon al te kunnen fietsen! Ze is bang voor bloed (wat dacht je, na die ervaring in het ziekenhuis, alsmaar bloed overgeven), maar gek op kleine beestjes. Het is een fijnproever, vandaag at ze zich rond aan asperges. We zullen het morgen wel weer merken.  

 

Dagmar gaat aanstaande maandag naar school! De eerste maandag van de maand waarin ze 4 wordt is haar eerste schooldag. 'Mama, je vindt het spannend he?', 'Ja meisje, wel een beetje. En jij?', 'Nee hoor, ik niet!' Dat gaat vast wel goedkomen! Verder groeit ze de pan uit, 110 cm en 20 kilo. Een dame, mooi in verhouding, maar erg groot voor haar leeftijd. Ze kan al enige tijd super zonder zijwieltjes fietsen en gaat geregeld uit fietsen met papa of mama. Ze heeft verschrikkelijk last van driftbuien en kan daar goed in doorslaan, maar houdt tegenwoordig ook van lekker bij je zitten en knuffelen, een boek lezen. Zelf! Letters spellen, maar niet weten welk woord ze samen vormen. In rekenen is ze ook erg geinteresseerd en ze doet al goed haar best met rekensommetjes. Ze kan haar eigen naam schrijven, net als die van papa, mama en Jorunn. Een heel nieuw tijdperk nu dus!

 

 

Ruim een maand verder zijn we nu. Na de operatie. Na de parotidectomie. De verwijdering van de grote speekselklier. Met daarin die tumor. Dat kleine knobbeltje dat er toch al een heel aantal jaar zat. Waardoor ik nu soms last heb van fantoompijn, hoe bizar ook. Want dat knobbeltje? Dat speelde altijd op bij stress, angst, onzekerheid. En dan ging ik eraan zitten. Nu kan dat niet meer. Soms grijp ik er nog wel eens naar, maar het enige wat ik dan tegenkom is een gevoelloos stuk hard huid, littekenweefsel.

 

Woensdag 1 december was het zover. Ik ging onder het mes. Iemand zei mij vlak voor de operatie: "Van zenuwen wordt het niet anders" en dat hield ik in mijn achterhoofd. Ik heb geen moment zenuwen gehad en liet alles maar over me heenkomen. Tot dat ik de tweede chirurg zag. Toen wilde ik nog even vragen voor plaatselijke verdoving. Mijn eigen dr. Karev dus!  

 

De operatie zelf duurde bijna 4 uur. Het wakker worden op de uitslaapkamer was niet zo succesvol, dat ging moeizaam. Ik ben er ruim 2 uur geweest en heb een dubbele dosis morfine gekregen. Blijkbaar had ik veel pijn. Maar ik kan me er niks meer van herinneren, om eerlijk te zijn. De hele eerste dag is als een waas aan me voorbij gegaan. Mijn lief, die 3 uur naast me zat na de operatie? Met een half oog gezien. Ik lag alleen maar, met mijn ogen dicht. Wat is morfine een verschrikkelijk spul zeg. Zo beroerd was ik nooit eerder. Aan het eind van de dag kwam een verpleegster op het lumineuze idee om mijn infuus eens wat hoger te zetten. Hierdoor spoelden de minder fijne stoffen sneller uit mijn lijf en in de loop van de nacht werd het stukken beter.  

 

 

Wond op dag 2, 2 december 2010

 

Om 8 uur de volgende ochtend stonden mijn artsen aan het bed. Bekeken de opbrengst uit de drain eens en concludeerde dan ik meteen naar huis mocht. Pardon? Ik was nog zo wankel als wat en vertrouwde het totaal niet om naar huis te gaan. Geen gemaar, opgesodemieterd! Dus krap 24 uur na de operatie zat ik alweer thuis, op mijn eigen bank.  

 

De eerste week veel pijn gehad, blauw en dik all over. Ik maakte me zorgen of het allemaal wel goed ging. Er zat duidelijk nog wondvocht om de wond en ik was bang voor infecties en wat al niet meer. Gelukkig belde de assistente van de arts om te vragen hoe het ging. Uit mijn aarzelend antwoorden trok ze de juiste conclusie en plande voor mij een afspraak bij dr. Karev. Die wist mijn ongerustheid weg te nemen, nam ook nog eens de strips weg en bracht het super nieuws dat de tumor volledig en succesvol was verwijderd en boven al goedaardig was. Uit het onderzoek van de tijdens de operatie weggenomen lymfeklier bleek al dat er sowieso geen uitzaaiingen waren, waardoor deze uitkomst al verwacht werd. De wond bleek nog een klein beetje te wijken, waardoor ik nog even een paar strips kreeg opgeplakt. Met een goed gevoel vertrokken we richting banketbakker om eens een lekker gebakje te halen.

 

 

Wond na 1 week, 9 december 2010

 

Na weer een week moest ik nog op nacontrole komen bij mijn eigen arts. Die was zeer tevreden over het verloop van de operatie. Hij kon me nog wel vertellen dat de tumor op een vervelende en lastige plek zat. Hij zat stevig vast tussen kaakbot en schedel, vlak naast de aangezichtszenuw. Het is dan ook nog een klein risico geweest, maar uiteindelijk is die zenuw niet blijvend beschadigd. Er is wel een spier doorgesneden, waardoor ik, samen met de tijdelijk beschadigde zenuw, wat uitval heb ik mijn gezicht. Dit trok in de eerste dagen gelukkig snel bij, maar nu is er nog wel een restant. Het zal nog maanden duren voordat dit volledig is hersteld, maar er is goede hoop! Er volgt nog 1 nacontrole in juni/juli 2011 en dan is het klaar en achter de rug!  

 

 

Wond na 1 maand, 1 januari 2011

 

Ik ben tevreden over het verloop. Het is soms behoorlijk pittig en tot de dag van vandaag heb ik nog wel pijn in de wond. Steken, drukkend en trekkend gevoel. Prettig is anders. Het niet hebben van gevoel (er zijn gevoelszenuwen doorgesneden die onzichtbaar zijn) is een sensatie waar ik langzaam aan wen. Ook dit zal uiteindelijk bijtrekken, maar het idee dat je een telefoon een meter van je oor afhoudt is echt bizar. Ik ben alweer langzaam aan begonnen te werken, gelukkig maar halve dagen per keer. Dit is vrij zwaar en ik ben dan ook volledig uitgeput als ik thuis ben. Natuurlijk is elke persoon anders, maar zoals hij zelf beschreef: na 10 dagen kun je wel weer aan het werk, blijkt toch niet echt op te gaan.

 

Maar voor nu: het gaat goed!

... met een kleine kanttekening.

 

Hij zit er al lang. Al heel lang. Al zeker 10 jaar. Maar nooit had ik er last van. Van die knobbel achter mijn oor. Tot dat ik besloot toch maar naar de huisarts te gaan. En dat was het begin van een 5 weken durende weg naar een - tot nu toe - opluchting.  

 

Direct na de vakantie ging ik. Niet zenuwachtig. Maar wel vol spanning. De huisarts onderzocht 'm. De knobbel achter mijn oor. Hij dacht aan een speekselsteen of een verstopte speekselklier. Op 11 september kreeg ik echter ander nieuws. Zeer waarschijnlijk een pleiomorf adenoom. Een tumor. Vermoedelijk goedaardig. Maar om dat met zekerheid vast te stellen startte mijn medische weg naar het ziekenhuis.  

 

Een week later zat ik al bij de arts. Weer een week later ging ik in de MRI scan. Nog een week daarna had ik een punctie, waarna ik enkele dagen van de pijn niet meer kon eten. Op 15 oktober kreeg ik eindelijk de uitslag. Inderdaad een pleimorf adenoom. Een tumor die over het algemeen goedaardig is. In de grote speekselklier. Goed nieuws. Al is de definitieve bevestiging pas wanneer de tumor er helemaal uit is.  

 

En dit gaat gebeuren op 1 december. De hele speekselklier gaat eruit. Samen met een lymfeklier om zeker te zijn dat er geen uitzaaiingen zijn. De definitieve uitslag krijg ik een week later. Als de tumor is onderzocht. Pas dan kan de vlag uit. Hij is nu al een beetje uit. Want een pleiomorf adenoom is in de 10 jarige carriere van mijn arts nooit eerder kwaadaardig gebleken. Daar zullen we dan maar aan vasthouden denk ik.  

Mensen vragen hoe het met me gaat. Ik weet het niet zo goed. Ik heb die hele periode het gevoel gehad dat het over iemand ging. Natuurlijk wel spanning en de vraag: 'ga ik dit overleven?'. Maar echt serieus in zak en as heb ik niet gezeten. Ook nu nog niet. Natuurlijk kijk ik ontzettend op tegen de operatie. Het is niet niks. Zoek maar eens op 'totale parotidectomie'. Dan zie je wat me te wachten staat. Ik begin wat slapeloze nachten te krijgen. Maar goed, het leven gaat ook door. Er zijn 2 kleine boeven die hier rondlopen en die hun aandacht ook nodig hebben en krijgen. Er is bijna geen moment om stil te staan bij wat er gaat gebeuren. Wellicht dat het allemaal pas door gaat dringen als alles achter de rug is. Als alles goed blijkt. En ik dan ga denken 'wat als...'

Van 11 tot 28 augustus zaten we in Italie. San Cristoforo. Heerlijk! Na 48 uur regen begon de zon te schijnen en die hield niet meer op te schijnen. Dit gebeurde er allemaal:

 

• We reden in 2 dagen heen. Dagmar en Jorunn deden het geweldig. Ook de overnachting in het hotel was ideaal.
  
• Mijn grootste angst werd werkelijkheid binnen een uur na aankomst op de camping. Dagmar stond zonder vleugels naast het zwembad, verlekkerd te kijken. Ik ben zo boos geworden dat ze daarna echt niet alleen naar het zwembad wilde en als ze al ging, ze heel netjes om vleugeltjes kwam vragen.
• Beide meisjes deden het super met slapen in de tent. Ze sliepen vaak van 19.00 tot de volgende ochtend 8.00 uur, zonder 's nachts wakker te worden.
• Jorunn had het de eerste dagen wat moeilijk en moest veel huilen. Jammer dat die 'Gooise Vrouw' achter ons zich daar blijkbaar aan stoorde en er wat van dacht te moeten zeggen. Ze werd namelijk dag en nacht gestoord door het geluid van 'dat kind'. Ze kwam vragen of 'dat kind ziek was of zo'. De dag erna kwam ze erop terug en bood op verdekte wijze enigszins beschamend haar excuses aan. Maar als ik haar tegenkwam... Als mijn blik kon doden, zeg maar.
• Jorunn zette haar eerste stapjes alleen op 24 augustus. En waar was mama? Niet erbij! Daarna heeft ze het nog een paar keer laten zien, maar kruipen is echt nog sneller.
• Dagmar liet zien dat ze de genen van mama en opa heeft meegekregen. Uit het niets en zonder dat iemand het haar leerde zwom ze borstcrawl en rugcrawl. Ik zeg: natuurtalentje!
• De auto ging stuk. Werd weggesleept. Na 2 dagen kregen we een leenauto. Fiat Panda! Roze! Na 5 dagen kregen we eindelijk onze eigen bolide weer terug. Een rib uit ons lijf armer.
  
• De vrouwen hadden een vrouwendag in Venetie. Prachtig!
• De mannen hadden een mannendag en gingen.... winkelen!
• Dagmar viel in de smaak bij de Italiaanse mannen en vrouwen. Haar witblonde haartjes en felblauwe oogjes waren populair en iedereen wilde graag even aan haar satijnen haartjes voelen. Jorunn was populair om haar dikke Hollandse wangen.
• We kregen Italiaanse vrienden die voor ons 8-en kookten. Heerlijk, authentiek Italiaans eten. Ik heb er gnocchi en polenta leren koken. Maar niet geleerd om wijn te drinken...    
• Ik ben ontzettend verliefd geworden op Italie. Dagmar wil er nooit meer heen. Want het is te ver rijden. Maar ze wil wel graag naar Frankrijk. Jammer dat ze niet goed begrijpt dat dat net zo ver rijden is.
• Volgend jaar gaan we - jammer voor Dagmar - hopelijk weer naar Bella Italia!

 
Kleine meisjes worden zo snel groot! Dagmar schiet momenteel de lucht in. Ze is ondertussen 1,03 m. En 17 kilo. Hartstikke mooi in verhouding dus. Maar niet alleen qua groei gaat ze de lucht in, ook qua gedrag.   In niks meer zie ik dat meisje wat ooit baby was, of dreumes, of peuter. Ze is een echte kleuter. Ze hoort alles, ze ziet alles, ze slaat alles op. Het is een pienter meisje. Heel pienter. Pikt alles op. Wil nu al naar school. De grote school. En we moeten haar nog 10 maanden voorhouden dat dat nog komen gaat. Arm kind. Ze wil zo graag!

 

 

Dagmar is een buitenkind. Komt dat even goed uit als het zo warm is. Maar ook als het minder warm is. Ik kan haar onmogelijk binnenhouden een hele dag, als het bijvoorbeeld regent. Dan loopt ze letterlijk tegen de muren op. En ik erbij. Want dan gaat het botsen tussen ons. De afgelopen maand zat ze dus hele dagen buiten. Van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat. Dan speelt ze dat ze naar de Hema gaat. Of in een restaurant werkt. Parkeert al haar fietsen in de tuin, of organiseert een diner voor haar poppen en knuffels. Het hele terras is roze, groen, oranje, geel, blauw en paars van alle stoepkrijt, de slakken in de tuin zijn vakkundig verwijderd. De tomatenplant vakkundig om het leven geholpen. Hij had nl dorst. Dus toen kreeg de plant een emmertje bellenblaaswater over zich heen. Tja... van liefde voor tuinieren heeft ze nog geen kaas gegeten...

 

 

We waren in Nienoord. Een grote speeltuin in de buurt van Grun. Hartstikke leuk. Dagmar was er al eens geweest met opa en oma. Wij nog niet. En opa en oma uit Limburg ook nog niet. Dus afgelopen zondag gingen we daar even heen. Het werd prachtig, warm weer en Dagmar vermaakte zich opperbest. Ze is toch best een held! Doet dingen waarvan ik had gedacht dat ze dat nooit zou durven. Maar die kleine panter doet het wel. Ze blijkt een ware amazone!

 

 

Met Dagmar zwom ik vanaf het moment dat ze 10 weken was tot de week voordat Jorunn werd geboren. Toen was Dagmar 2 jaar en 4 weken. Met Jorunn heb ik ondertussen welgeteld 2 keer gezwommen. Ik vind dat best erg, omdat ik zelf uit een zwemfamilie kom. Maar ik krijg dat gewoon niet gedraaid. Ik kan onmogelijk met Dagmar en Jorunn gaan zwemmen in mijn eentje, omdat de zwemlessen voor de meisjes natuurlijk niet tegelijk zijn, maar direct na elkaar. Anyway, het lukt gewoon niet. Heel jammer. Heel erg jammer. Jorunn is dan ook niet zo heel erg watervrij. In bad gaan vind ze heerlijk, maar onder de douche is het dramatisch. Hoe dat komt? Geen idee. We vermoeden dat ze een keer onder de douche is geweest toen ze oorontsteking had en dat dat heel erg pijn heeft gedaan en ze daardoor lichtelijk getraumatiseerd is geworden. Langzaam gaat het beter, maar het blijft een grote krijspartij, met haar onder de douche. Ook in het zwembadje was in het begin verschrikkelijk. Zo bizar! Een zwemluier om en ze wist niet hoe snel ze eruit moest komen. Dit deden we verschillende malen, tot dat ik bedacht dat ze maar in d'r zwembroekje moest, zonder luier. En ja hoor. Het leed was geleden en Jorunn zat in het zwembad, bleef zitten, keek rond en maakte er een feest van. Sindsdien hoeft er maar een zwembadje in de tuin te staan en ze zit erin. Met of zonder kleren!

 

 

Jorunn was ook mee naar Nienoord, afgelopen zondag. En ze mocht voor het eerst in een schommel. Geweldig vond ze dat! Sowieso is Jorunn een meisje wat het heerlijk vind om te zitten en te observeren. Waar Dagmar (help... ik BLIJF ook vergelijken zeg!) niet in de kinderwagen wilde zitten en moord en brand schreeuwde, vind Jorunn het geweldig. Duimpje in haar mond, in haar haar aaien en draaien en maar kijken. Genieten. Zo ook in de schommel. Lekker rondkijken, beetje heen en weer, mama of opa duwen wel. Klaar! Laat mij maar zitten! Het prachtige jurkje wat ze hier trouwens op de foto aanheeft is in een avond door mijn moeder in elkaar gezet. Super lief, super mooi en hij staat Jorunn geweldig!

 

 

Mijn prachtige meisjes samen. Het gaat steeds beter met ze. Dagmar is steeds liever, zachter en heeft haar draai steeds beter gevonden. Kan het nu ook accepteren dat Jorunn er ook is en ook met haar speelgoed wil spelen. Jorunn zorgt er ook wel voor dat dat kan. Ze pakt ook gewoon wat ze wil hebben. Het zijn echt twee zusjes. Niet met elkaar en niet zonder elkaar. Het mooiste moment vind ik 's ochtends. Vaak is Dagmar al wakker en beneden, voor Jorunn uit bed komt. Als ik met Jorunn beneden kom begint Jorunn te stralen als ze Dagmar ziet en Dagmar begint te stralen als ze Jorunn ziet. Fantastisch!

 

 

Vandaag vierden we het al, maar morgen om 22.13 uur is het dan echt zo. Dan is ons kleine meisje geen baby meer, maar officieel een dreumes. Niet meer tellen in weken, of maanden, maar al in jaren. Jorunn is alweer 1 jaar.  

 

Ik kan best gaan vervallen in cliche's. Hoe verschrikkelijk snel het eerste jaar is gegaan. Het is echt zo. Voor mijn gevoel was het gisteren nog 28 juni 2009. De afgelopen dagen ben ik weer veel aan het denken over toen. De bevalling. De dag ervoor. Die prachtige ervaring. Ik weet het nog allemaal zo precies. Over de eerste 3 zware maanden. Over de relatief makkelijke maanden die volgden. Over dat kleine meisje, waarvan we het karakter steeds beter leren kennen. Waarover we al best duidelijk kunnen zeggen: zo is Jorunn. Dat kleine meisje dat een maand geleden nog niet zo bijster veel deed, maar ondertussen echt al fier rondstapt achter haar loopkar. Zomaar, ineens. Dat mee-eet alsof ze nooit anders deed. En dan nog het liefst mama's cupcakes. Of mama's 4-layer taart van de Magnolia Bakery uit NY (zie foto). Dat meisje dat gewoon voor 100% meetelt, maar vooral ook voor 100% meedoet. Mijn kleine Jorunn is niet meer. Mijn grote Jorunn is daar! Maar toch zal ze altijd mijn kleine meisje blijven...

Bij haar volg ik een Gordontraining. Wie is Gordon? In dit geval niet onze bekende zanger, waar ik overigens totaal niet van hou. Maar Thomas Gordon. Een klinisch psycholoog bekend van zijn actief luisteren-methode en ik-boodschappen. Hij ontwikkelde een training. Die ik nu dus volg. Want... ik begon te twijfelen. Aan mezelf. En aan Dagmar. Waar gaat het mis. Waar zit de fout. Zit er een fout of maak ik 'm. Maakt Dagmar 'm misschien? Kortom, het liep hier niet fantastisch. En ik was bijna hopeloos. Begon te twijfelen aan mijn dochter. Of alles wel 'goed' was. Gelukkig kwam ik uiteindelijk tot de conclusie eerst eens bij mezelf te gaan kijken of daar wat aan schort. Dus ging ik op zoek naar een training, cursus of iets wat daarop leek. Met heel veel geluk kwam ik dus terecht in een Gordontraining. Vriendlief had van een collega al gehoord dat dat echt super werkte en een heel leerzame cursus was. Het kost een beetje, maar dan heb je ook wat.

 

Ondertussen ben ik 4 cursusavonden verder. Het is een verrijking, maar ook herkenning. Herkenning niet alleen in de stof, want uiteindelijk bleek ik al heel goed op de juiste weg te zetten aan de hand van het boek How 2 Talk 2 Kids, maar ook bij de andere cursisten en hun kinderen. Ook al zitten de kinderen in de leeftijd van 1 jaar (Jorunn) tot 11 jaar, er is veel wat overeenkomt. Kindjes doen toch echt hetzelfde in dezelfde leeftijd. Driftbuien, NEE NEE NEE, slecht luisteren, niet eten. Dan blijkt dat het toch niet echt alleen aan mezelf ligt. En gelukkig is meneer Gordon daar met een gedragsraam en heel fijne handvatten om op een fijne, prettige en eerlijke manier met je kind te communiceren. En ik moet zeggen... in de afgelopen 4 weken hebben Dagmar en ik super vooruitgang geboekt! De ik-boodschap, het werkt! Ik ben belangrijk, jij bent belangrijk, het werkt! Empathie, ook al toonde ik dat al, nu - op de juiste manier gebruikt - werkt het. Voorbeeld: Dagmar zat voor de zoveelste keer met haar handen te eten. Ze wordt daar regelmatig op gecorrigeerd, maar echt luisteren doet ze niet. Dus; laatste waarschuwing en geen eten meer. Daar werd ze heel boos over. Als goed cursist sprong ik daar mooi op in: 'Ik zie dat je daar heel boos van wordt!' En ' Ik zie dat je daar ook heel verdrietig van wordt'. Midden in de roos. Ja, zegt ze, mag ik dan nu toetje? Terwijl ze eerder nog zeker een half uur door zou emmeren en schreeuwen, waarna ze gegarandeerd op de trap zou zijn beland. Ik was trots op mezelf en trots op mijn dochter.

 

Gordon is befaamd om zijn gedragsraam. Het splitsen van het geen probleem-gebied, het kind heeft een probleem-gebied en het ik heb een probleem-gebied. Het is heel belangrijk om dat ook te scheiden. Daarom worden dan communicatie-methodes gebruikt. Tot nu toe: niets dan lof. Ik heb een lief, vrolijk meisje en mijn glas is het grootste gedeelte van de tijd overvol, in plaats van nagenoeg leeg. Ik geniet weer van het samen zijn met Dagmar. Ik deed dat natuurlijk wel, maar ook nu tijdens de wat moeilijkere dagen, gaat dat een stuk beter en prettiger. Natuurlijk is het soms pittig. Als ik bijvoorbeeld niet ben uitgeslapen. Dan moet ik mezelf echt opladen. Verval ik snel in oude gewoontes. Maar die kleine dingetjes, waarbij je ziet dat er super vooruitgang is. Heerlijk!

HIEPERDEPIEP!
Ik ben 3 jaar!
 

Gisteravond ontdekte ik dan eindelijk die eerste voortand. Een joekel. Nu al. Krijgt vast de tanden van d'r moeder. Maar het is er - helaas - maar 1. Als het net zo gaat als de vorige tand, dan duurt het 5 maanden voor dat de buurtand ernaast zit. Staat vast hartstikke stoer. NOT!  

 

Maar goed, binnen 24 uur na die tand, bedacht Jorunn dat het tijd was om te gaan kruipen op handen en knieen. En om ook nog eens te gaan staan. Waar is mijn kleine meisje gebleven?!?!

Kijk. Daar is die 10 maanden sprong dan weer goed voor. Nieuwe dingen. Kruipen bijvoorbeeld. Nou ja?! Kruipen. Bewoog ze zich vorige week nog voort als een dolfijn op het droge. Deze week heeft ze promotie gemaakt. Naar... een zeehond op het droge. En een heel behoorlijke promotie hoor, al zeg ik het zelf. Want nu vis ik haar 10 keer per dag uit de kattenbak. Want dat deurtje ervoor kleppert zo lekker. En er zit vast een verrassing achter. En WAT voor verrassing ja! Of vliegen er ineens op onverklaarbare wijze deuren open en dicht. Tot dat ik goed kijk en onder aan die deur ineens een zeehondje in kleren zie liggen. Is ze daar weer heen geflipperd. Of kiekeboe spelen met de vogels bij de achterdeur. En dat binnen no-time. Zit ze hier, zit ze daar. Fanatieke zeehond hoor!

 

Vandaag toverde ze nog even wat uit haar hoge hoed. Ineens zat ze. Terwijl ze twee seconden daarvoor toch echt op haar buik lag te wapperen met haar handjes. Ik keek nog een keer. Legde haar terug op haar buik. En tadaa, ze deed het kunstje nogmaals. Als een volleerd circus-zeehondje dus. Maar ik stond te glimmen als een x in de maneschijn! Mijn kleine meisje. Zijn die ietwat jammerlijke dagen van de afgelopen week toch echt ergens goed voor geweest.  

 

En ach, dat dat kleine zeehondje niet kan draaien, dat is dan jammer. Want draaien van rug naar buik deed ze al een tijdje. Tot een tijdje geleden dus niet meer. En draaien van buik naar rug. Tja, onbegonnen werk. Een zeehond ligt toch ook niet voor zijn plezier op zijn rug? Waarom moeilijk doen, als het makkelijk kan. En na 2 jaar eet Dagmar ook weer fruit. Dus voor Jorunn's draaipogingen heb ik nog hoop. Al hoop ik dat DAT dan geen 2 jaar duurt... Een nieuwe promotie laat hopelijk niet lang op zich wachten!